• امروز : جمعه - ۳۰ اردیبهشت - ۱۴۰۱
  • برابر با : Friday - 20 May - 2022

مروری بر اخبار

آتش نشانان سبزواری، ناجی ٣٠٢ شهروند حادثه دیده در سال گذشته کلیدر با ۱۰۰ گوینده و با موسیقی کیهان کلهر منتشر می‌شود گزارشی از معرفی موزه های سبزوار۳ گزارشی از معرفی موزه های سبزوار۲ گزارشی از معرفی موزه های سبزوار۱ نرخ بیکاری ۵.۳ درصدی استان مطالبه گری ورزشی از جنس کارگری برگزاری کنسرت رستم و سهراب برای بزرگداشت حکیم فردوسی در سبزوار کمّ‌وکیف نشست خبری مظلوم سهم ۸۳ درصدی بانوان از اعتبارات مشاغل خانگی بردسکن نگاهی به عملکرد فرودگاه بین المللی شهدای سبزوار ارگ امیریه سبزوار، قصه پرغصه شهرداری ! برگزاری زودهنگام کنکور، خلاف قانون است تولد نوزاد دختر جوینی در آمبولانس خسارت ۱۴۰ میلیارد تومانی تگرگ به کشاورزان خوشابی کشف بیش از ۲۱ هزار لیتر سوخت قاچاق در غرب خراسان کشف کالای احتکار شده در کاشمر کنگره ملی ۱۶۰۰ شهید دیار سربداران فرصتی برای تبیین مجاهدت‌ ها مظلومیت ورزش سبزوار رفع مشکلات کمبود آب در سبزوار، نیازمند تخصیص منابع جدید

نگاهی به مراسم سرکاتل (کُتَل) سر کوه در دیار سربداران

  • کد خبر : 1003
  • 28 فروردین 1401 - 8:07

🔺نگاهی به مراسم سرکاتل (کُتَل) سر کوه در دیار سربداران

✍ محمدحسین داوطلب

🔹در ۶ شهرستان دیار سربداران، در گذشته چون ماه مبارک رمضان به نیمه می رسید، مردم از آن شب به عنوان شب کاتل یا کتل (به معنای کوه) یاد می‌کردند. در این شب زنان نوعی نان روغنی که متشکل از روغن حیوانی، سبزی مخصوص، ادویه، پیاز، گوشت قورمه بود را، تهیه می‌کردند.

🔹فلسفه این مراسم آن بود که معتقد بودند ماه رمضان مانند کوهی است که تا شب پانزدهم، نیم آن را (که سربالایی کوه بوده است) رفته‌اند و با این غذای مقوی، بقیه آن را که اتفاقا سرازیری کوه است، راحت‌تر طی خواهند کرد و از شب پانزدهم به بعد، به اصطلاح از کوه پایین می‌آمدند.

🔹بزرگترها که روزه می‌گرفتند، به مزاح به بچه‌های کوچک می‌گفتند که امشب می‌خواهیم به سر کوه برویم و چه کودکان ساده‌دلی که تا نیمه‌های شب، بیدار می‌ماندند تا با پدر و مادر خود به سر کوه بروند اما به دلیل کمی سن، عاقبت به خواب می‌رفتند.

🔹صبح‌ هنگام والدین به آنها می گفتند که خواب ماندید و شما را با خود نبردیم. پس از نان روغنی‌های مانده از شب به آنان می‌دادند و می گفتند که آنها را، از بالای کاتل آورده‌اند و این خردسالان به گریه از والدین خود قول می‌گرفتند که سال دیگر، آنها را نیز ببرند و کو تا سال بعد که آدمی به امید زنده است./ آوای فرید

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
🔰بزرگترین مجموعه خبری غرب خراسان

@asrsabzevar
🔹ارتباط با ما:
@asrsabzevar_admin
🔹آدرس ما در اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/asr.sabzevar1

لینک کوتاه : https://asrsabzevar.ir/?p=1003

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 1در انتظار بررسی : 1انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.